Bugün, modernleşme masallarının ardına saklanmış o "yüce" toplumumuzda kadının yerini konuşalım. Ama hayır, o alışık olduğunuz "kadın bir çiçektir", "cennet anaların ayakları altındadır" türünden bayat ve uyuşturucu romantizmden bahsetmeyeceğim. Çünkü biliyoruz ki, kadınları çiçeğe benzetenler, onları saksıya hapsedip sadece kendi istedikleri yöne doğru büyütmek isteyenlerdir.

Artık gerçekleri masaya, hem de en sert haliyle vurma vaktidir: Kadının toplumdaki yeri, hala erkeğin izin verdiği, lütfettiği ve sınırlarını çizdiği o daracık oyun alanından ibaret görülmek isteniyor.

Kadın "Eşit" Değil, "Yedek Oyuncu" mu?

Yüzyıllardır süregelen o meşhur "ataerkil pazarlık" bugün sadece form değiştirdi. Dün sokakta istenmeyen kadın, bugün plazalarda, meclislerde, sahalarda; ama bir şartla: Erkekleşerek ya da erkeği rahatsız etmeyerek. Eğer bir kadın başarılıysa, "erkek gibi kadın" denilerek onore(!) ediliyor. Eğer bir kadın sesini yükseltiyorsa "histerik" damgası yiyor. Kendi bedenine, kararlarına ve geleceğine sahip çıkmak istediğinde ise toplumun o görünmez ama buz gibi soğuk duvarına çarpıyor.

Sormak lazım: Sizin kutsal aile dediğiniz yapı, neden sadece kadının fedakarlığı, suskunluğu ve görünmez emeği üzerine inşa ediliyor? Neden "ev işi" denilen o devasa yük, kadının doğuştan gelen kaderiymiş gibi pazarlanıyor?

Bize dayatılan o "makbul kadın" kalıplarını artık çöpe atıyoruz. Toplumun bizden beklediği o sessiz, uyumlu ve her şeye "eyvallah" diyen figürler olmayacağız. Bir kadının değeri; kimin eşi, kimin annesi ya da kimin kızı olduğuyla ölçülemez. Kadın; bir ek, bir tamamlayıcı veya bir vitrin süsü değildir. Kadın, bu hayatın öznesi, kurucusu ve ta kendisidir.

Provokatif mi geliyoruz? Evet. Çünkü sarsılmayan bir zihniyet, nezaketle değişmez. Sokakları gece de gündüz de özgürce adımladığımızda, kahkahamızın desibeli kimseyi ilgilendirmediğinde ve meclis sıralarının yarısında kadınların kararlı sesleri yankılandığında bu kavga bitmiş olacak.

Bizim yerimiz, bize lütfedilen o "pembe koltuklar" değil. Bizim yerimiz; yönetenlerin kürsüleri, laboratuvarların en derin noktaları, mühendislik projelerinin en tepesi ve kendi özgür dünyamızın tam merkezidir.

Kadınlar artık sadece masada yer istemiyor; o masayı yeniden kuruyor. Ve bu yeni düzende, sizin o paslanmış cinsiyet rollerinize, "kadın kısmı" ile başlayan cümlelerinize ve sahte korumacılığınıza yer yok. Bizler cam tavanları kırmakla kalmıyoruz; o tavanları başınıza yıkmaya geliyoruz.

Çünkü özgürlük, verilmez; söküle söküle alınır. Ve emin olun, o gün sandığınızdan çok daha yakın.