Bursa’da yaşamak, her sabah Uludağın heybetine bakıp akşam sanayinin çarkları arasında eve dönmek demektir. Ancak son yıllarda bu döngüde bir şeylerin eksildiğini hissediyoruz. Beton bloklar yükseldikçe, ruhumuzun nefes aldığı o yeşil boşluklar daralıyor. Peki, sadece şehri mi kaybediyoruz, yoksa kendi içsel huzurumuzu mu?

Bilinçaltımız doğa ile kodlanmıştır. Kök çakramızın tam olarak çalışması için toprağa ihtiyacımız var. İnsan ruhu için yeşil, sadece bir renk değildir. Aynı zamanda güven, yenilenme ve yaşam enerjisidir. Bursa gibi hızlı büyüyen şehirlerde doğa yoksunluğu dediğimiz bir durumla karşı karşıya kaldık. Gri binalar arasında sıkışan zihnimiz, aslında kök salacak bir toprak, sığınacak bir ağaç gövdesi arıyor. Unutmayıni bilinçaltımızda doğa annedir. Ondan koparsak öksüz kalır, kendimizi kaygılı ve köksüz hissederiz.