Gündüz kuşağı programlarını açın. Ensest ilişkiler, cinayetler, akılalmaz dolandırıcılık hikayeleri... Toplumun en karanlık mahzenleri, canlı yayın ışıkları altında her gün sergileniyor. Biz ise bu dehşeti, bir fincan çay eşliğinde, kahvaltı sofralarımızda "acaba bugün neler olmuş?" diyerek keyifle izliyoruz.

Peki bu çürük kokan programlar neden bu kadar izleniyor?

Jung'a göre hepimizin bir personası yani maskesi vardır. Dış dünyaya gösterdiğimiz o akıllı, kibar, ahlaklı ve dürüst yanımız. Ancak bir de gölgemiz var ki; toplumun reddettiği, içimize hapsedip herkesten sakladığımız o en ilkel ve karanlık dürtülerimiz. Bu televizyon programları, aslında toplumun kendi kolektif gölgesini sahneye koyuyor. Kendi içimizdeki karanlıkla yüzleşmek yerine, başkalarının kötülüğünü izleyerek "Ben en azından onlar kadar kötü durumda değilim." diyerek kendimizi rahatlatıyoruz. Bu, bir çeşit sahte rahatlama ve bilinçaltından kaçış örneğidir.

Şu an yaşadığımız bu ahlaki aşınma ve çürüme aslında yıllarca bastırılan karanlık yönümüzün patlamasıdır. Yıllarca konuşulmayıp halının altına süpürülen aile içi kirli sırlar ve travmalar, bugün ekranlardan bir irin yığını gibi evlerimize akıyor. Ancak bu pisliği izlemek bizi iyileştirmez. Aksine, zihnimizi bu karanlığa alıştırır.Sürekli kötülüğün zift gibi aktığı programlar, zihnimize "Dünya kirli ve tehlikeli" mesajını kodlar. Bir süre sonra empati yeteneğimiz körelmeye başlar ve bir başkasının trajedisi bizim için bir sabah veya öğleden sonra eğlencesine dönüşür.

Televizyondaki bu karanlık aynaya bakıp başkalarının suçlarıyla keyiflenmeyi bırakmalıyız. Kendi içimizdeki, ailemizdeki ve çevremizdeki küçük gölgeleri aydınlatmaya başlayarak ilk meşaleyi biz yakabiliriz. Şifa, başkalarının ayıbını izleyip rahatlayarak değil, kendi karanlığımıza ışık tutarak gelir.