Şehir sakinleri, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte o pastel tonlardaki "normal" hayatlarına uyanırken; sokaklarda siyahlar içinde, kulaklığından yükselen elektro gitarların sertliğiyle yürüyen birilerini görürler. Ve o an, görünmez bir yargı duvarı yükselir: "Tehlikeli, karanlık, belki de kötü." Toplum, kendisinden farklı olanı tanımlayamadığında hemen "şeytanlaştırmayı" seçer. Oysa sormak gerekir: Karanlığı sevmek gerçekten bir suç mu, yoksa ışığın sahteliğinden bir kaçış mı?
Metal müzik dinleyen, siyah giyen veya gotik estetiğe ilgi duyan herkes, en az bir kez o önyargılı bakışların kurbanı olmuştur. Oysa siyah, sanıldığı gibi sadece yasın veya kötülüğün simgesi değildir; o, tüm renkleri içinde barındıran, kaosu dindiren ve en önemlisi "saklamayan" bir renktir. Metal müzik ise gürültü değil, hayatın o engebeli, çiğ ve dürüst gerçekliğinin notalara dökülmüş halidir. "Karanlığı sevmek kötü olmak değildir; bazen sadece fazla düşünenlerin, dünyanın sahte ışıltısından gözü yorulanların rengidir siyah."
Mary Shelley’den Edgar Allan Poe’ya kadar uzanan gotik edebiyat geleneği, bize karanlığın içindeki zarafeti öğretmiştir. Gotik ruh, aslında insanın kendi "gölgesiyle" (Jung’u burada tekrar anmamak olmaz) tanışma cesaretidir. Bir şatonun mahzeninde ya da yağmurlu bir mezarlık tasvirinde aranan şey ölüm değil, hayatın geçiciliği ve o muazzam melankolinin onurudur. Marjinalleşen her alt kültür, aslında toplumun yüzleşmeye korktuğu o derin sessizliği temsil eder.
Sistemin sunduğu o parlatılmış, steril ve "mutlu olmalısın" dayatmasına karşı duran her birey, sistem için bir "arıza"dır. Metalciler veya gotikler, bu arızanın en görünür halidir. Şeytanlaştırma süreci, aslında korkunun bir yansımasıdır. Çünkü karanlığı seven insanı, sahte ışıklarla kandıramazsınız. O, kendi içindeki fırtınayla barışmıştır ve dünyanın gerçek yüzünü görmekten çekinmez.
Eğer karanlığı sevmek; yüzeyselliğe teslim olmamaksa, evet suçluyuz. Eğer karanlığı sevmek; acının ve hüzünlü bir melodi eşliğinde düşünmenin değerini bilmekse, evet marjinaliz. Ancak unutmayın ki, yıldızlar sadece zifiri karanlıkta görünürler. Renklerinizi griye boyamaya çalışan dünyaya inat, kendi siyahınızda parlamaya devam edin. Çünkü gerçek aydınlanma, kendi karanlığınızla el sıkıştığınızda başlar.