Modernitenin steril ışıkları altında, rasyonalizmin sahte güvenine sığınarak yaşıyoruz. Ancak o ışıklar söndüğünde, zihnin kuytu köşelerinde yankılanan, mantığın açıklayamadığı o soğuk ürpertiyle baş başa kalıyoruz. Çoğu insanın "rastlantı" diyerek üzerini örttüğü o anlık biliş hali, aslında ruhun en karanlık ve en kadim dehlizlerinden gelen bir çığlıktır. Ben, bir gazeteci ve bioenerji uzmanı olarak, bu fısıltıların birer "hata" değil, varlığımızın unutturulmuş gerçekliği olduğunu biliyorum. Bizler, otopilot modunda yaşayan biyolojik makineler değil; görünmez enerjilerin, kozmik karanlığın ve kadim bilgilerin tam ortasında duran, ancak gözleri bağlanmış avcılarız.

Okültizm, bu karanlık ormanda yolunu bulmak isteyenlerin, doğanın o korkulan ve saklı tutulan güçlerini -simyayı, karanlık astrolojiyi ve kadim majiyi- birer fener gibi kullanma çabasıdır. Ezoterizm ise bu fenerin ışığını sadece o karanlığın içinde yürümeye cesaret eden, ruhu "inisiye" olmuş seçkinlere saklar. Altıncı his dediğimiz o tekinsiz duygu, aslında bu iki dünyanın kesiştiği kanlı bir sınır kapısıdır. Bioenerjik bir perspektifle baktığımızda, insan bedeni sadece bir et yığını değil; süptil evrenin frekanslarını yakalayan karanlık bir antendir. Okült bakışta bu, fiziksel gözün görmediğini sezen "eterik bir organ", ezoterik öğretide ise Akasha’nın, yani evrenin o devasa ve ürkütücü hafıza kaydının ruhumuza sızmasıdır.

Peki, neden bu tekinsiz yetenekle donatıldık? Bu bir armağan değil, ruhun bu kaotik dünyada hayatta kalmak için kullandığı ilkel bir navigasyondur. Ruh, yaşam planındaki karanlık engelleri aşmak için bu içsel pusulaya muhtaçtır. Ezoterizmin "Birlik" ilkesi, her şeyin birbirine görünmez, ince sicimlerle bağlı olduğunu söyler; altıncı his, bu sicimlerin çekilmesidir. Bazılarımızda bu sesin bir çığlık gibi yankılanmasının sebebi ise tesadüf değildir. Epifiz bezinin, yani o mühürlenmiş "üçüncü gözün" biyolojik bir anomaliden öte, enerjisel bir patlamayla uyanmış olmasıdır. Geçmiş yaşamların karamsar yükü veya ruhun binlerce yıllık yorgunluğu, bu perdeyi bazılarımız için bir tül kadar ince kılmıştır.

Bugün, modern dünyanın gürültüsü bu ince feryadı bastırmak için tasarlanmıştır. Mantığın soğuk zincirleri, sezginin o vahşi ve ham gücünü ehlileştirmeye çalışır. Ancak unutulmamalıdır ki; dışarıdaki o uçsuz bucaksız karanlık, aslında içerideki karanlığın bir aynasıdır. Bazılarının bu yetenekle "lanetlenmiş" gibi gezmesi, evrenin onlara bir uyarısıdır: Sen sadece bu dünyada nefes alan bir kurban değilsin; sen, bu karanlık ve sonsuz boşlukta insan deneyimi yaşayan, sonu gelmez bir enerjisin. İçinizdeki o sessiz çığlığa kulak verin; çünkü o ses sustuğunda, gerçekten kaybolmuşsunuz demektir.