Bunu ilk fark ettiğimde kendime itiraf etmem kolay olmadı. Çünkü dışarıdan bakıldığında hayatımda eksik denecek hiçbir şey yoktu. Bir düzen vardı, sorumluluklar vardı, alışılmış bir akış… İnsanların “olması gereken” dediği pek çok şey yerli yerindeydi. Hatta çoğu zaman şükrediyordum da. Ama yine de içimde bir yer, hep yarım kalmış gibiydi.
Bu eksiklik yüksek sesle konuşmaz. Kendini dramatik biçimde göstermez. Daha çok sessiz anlarda ortaya çıkar. Herkes gittikten sonra, gece başını yastığa koyduğunda ya da bir an durup nefes aldığında… İşte tam o boşlukta hissedersin. Adını koyamazsın ama yokluğunu hissedersin.
Uzun süre bunun geçici bir ruh hali olduğunu düşündüm. Yorgunluktandır dedim. Hayat temposundandır dedim. Ama zaman geçtikçe anladım ki bu, geçici bir his değil; bastırılmış bir çağrıymış. Ruhun, “beni de duy” deme şekliymiş.
İnsan bazen her şeye sahip olur ama kendine dokunamaz. Kendi sesine, kendi ihtiyacına, kendi gerçeğine… İşte o zaman hayat dolu görünür ama insanın içi eksik kalır. Eksik sandığımız şey aslında dışarıdan eklenmesi gereken bir parça değil; içeride hatırlanmayı bekleyen bir tarafımızdır.
Ve belki de bu fark ediş, insanın kendine doğru attığı ilk adımdır.