İç ses… Herkesin vardır ama herkes dinlemez. Ben de uzun süre dinlemeyenlerdendim. Hissettiğim şeyleri mantıkla bastırdım. “Abartıyorsun”, “her şeyi bu kadar derin düşünme” dedim kendime. Çünkü iç sesi dinlemek cesaret ister. Değişmeyi göze almayı ister.
Ama iç ses susmaz. Sadece bekler. Ve biz onu her susturduğumuzda, hayat başka bir yoldan aynı mesajı önümüze koyar. Ben bunu defalarca yaşadım. İnsanlar konusunda, kararlar konusunda, yollar konusunda… Sonrasında hep aynı cümle geldi: “Ben bunu hissetmiştim.”
İç ses bağırmaz, korkutmaz. Sakin bir uyarıdır. Ama en çok da sessizlikte konuşur. Biz onu bastırdıkça, beden ya da hayat konuşmaya başlar.
Artık iç sesimi susturmuyorum. Her dediğini hemen yapmasam bile, onu yok saymıyorum. Çünkü biliyorum ki o ses, beni yanıltmak için değil; beni korumak için var.
Belki de hayatta en çok ihtiyacımız olan şey, biraz durup içimizden geleni ciddiye almak. Çünkü insan, kendini en çok susturduğunda yoruluyor.