Hayat bazen planladığımız gibi ilerlemez. Tam “her şeyi çözdüm” dediğimiz anda bir şey olur ve tüm dengemiz değişir. İşte tam da o anlarda, insanın içinde iki ses belirir: Biri kontrol etmek isteyen, diğeri ise “akışa bırak” diyen… Peki kadere güvenmek gerçekten ne demek? Pasif bir bekleyiş mi, yoksa görünmeyeni anlayan derin bir bilgelik hali mi?
Kadere güvenmek çoğu zaman yanlış anlaşılır. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey yapmadan oturmak, “nasılsa olacağı var” demek gibi algılanır. Oysa gerçek anlamı bundan çok daha derindir. Kadere güvenmek; elinden geleni yaptıktan sonra sonucu zorlamamaktır. Kontrol edemediğin alanı fark edip, orada direnmemektir. Çünkü insanın en çok yorulduğu yer, değiştiremeyeceği şeyleri değiştirmeye çalıştığı yerdir.
Hayatın içinde bazı anlar vardır; ne yaparsan yap sonuç değişmez. Kapılar kapanır, yollar kesilir, insanlar gider. İşte o anlarda kadere güvenmek devreye girer. Bu, “vazgeçmek” değildir. Bu, “daha büyük bir planın parçası olabileceğini kabul etmek”tir. Çünkü bazen kayıp sandığımız şeyler, aslında bizi olmamız gereken yere götüren görünmez yönlendirmelerdir.
İnsan zihni kesinlik ister. Bilmek ister. Kontrol etmek ister. Ama hayatın doğası belirsizliktir. Her şeyi bilseydik, her şey planladığımız gibi olsaydı, büyüme diye bir şey olmazdı. Kadere güvenmek, bilinmezlikle barışmaktır. “Şu an anlamıyorum ama bir gün anlayacağım” diyebilmektir. Bu cümle, insanın içindeki en büyük direnci yumuşatır.
Kadere güvenen insan, hayatla savaşmaz. Onunla birlikte hareket eder. Bir kapı kapandığında “neden?” diye isyan etmek yerine, “acaba bu beni nereye yönlendiriyor?” diye sorar. Çünkü bilir ki hayat, her zaman düz bir çizgi değildir. Bazen dolambaçlı yollar, en doğru yere çıkar.
Ama burada ince bir çizgi vardır: Kadere güvenmek, sorumluluktan kaçmak değildir. Aksine, önce sorumluluğunu almak, sonra sonucu bırakmaktır. Tohumu ekmeden “kaderimde varsa olur” demek, güven değil, kaçıştır. Ama tohumu ektikten sonra yağmurun ne zaman yağacağını beklemek… işte bu gerçek teslimiyettir.
İnsan en çok, olması gerekenle olan arasındaki farkta yorulur. Beklentilerle gerçekler çarpıştığında içsel bir huzursuzluk doğar. Kadere güvenmek, bu çatışmayı yumuşatır. “Belki de olması gereken tam olarak budur” diyebilmek, içsel bir rahatlama getirir. Çünkü direnç azaldığında, hayat daha akıcı hale gelir.
Ve belki de en önemlisi… Kadere güvenmek, insanın kendine güvenmesidir aslında. Çünkü insan, başına gelen her şeyle baş edebileceğine inanmadığı sürece kadere de güvenemez. Güven, dışarıya değil, içeride başlar.
Hayat bazen gecikir, bazen hızlanır, bazen de tamamen durur gibi olur. Ama hiçbir şey sebepsiz değildir. Her karşılaşma, her ayrılık, her gecikme… bir şey öğretir. Kadere güvenmek, bu dersleri fark etmeyi seçmektir.
Belki de mesele, “her şey istediğim gibi olsun” demek değil;
“olanın içinde benim için ne var?” diye sorabilmektir.
Çünkü bazen hayat, istediğini vermez…
Ama ihtiyacın olanı tam zamanında getirir.