Kadınlar çoğu zaman darp raporlarıyla, manşetlere düşen cinayetlerle hatırlanıyor. Oysa yaşanan şiddetin en ağır kısmı çoğu zaman görünmüyor. Bağırılmayan ama susturulan, vurulmayan ama kırılan, izi bedende değil ruhta kalan bir şiddet bu.
Psikolojik şiddet, kadınların en sık maruz kaldığı ama en az ciddiye alınan yara. Sürekli küçümsenmek, yok sayılmak, kararlarının değersizleştirilmesi, “abartıyorsun” denilerek duygularının inkâr edilmesi… Zamanla kadın kendi hislerinden bile şüphe eder hâle geliyor. Bu, insanın kendine olan güvenini sessizce kemiren bir süreç.
Taciz ise sadece sokakta yaşanmıyor. Evde, işte, okulda, hatta “güvenli” denilen alanlarda… Bakışla, sözle, imayla… Kadının bedeni üzerinde söz hakkı varmış gibi davranan bir zihniyetin ürünü. “Yanlış anladın” denilerek normalleştirilen, şaka kılıfına sokulan bu durum, kadının sınırlarını görünmez kılıyor.
Fiziksel şiddet ise çoğu zaman bu sürecin son halkası. Öncesinde korku var, baskı var, yalnızlaştırma var. Kadın çoğu zaman şiddeti anlatamıyor çünkü inanılmıyor. “Ailesini dağıtmak istemiyor”, “çocuklar var”, “nereye gidecek?” soruları arasında sıkışıp kalıyor. Asıl sorulması gereken ise şu:
Neden hâlâ kadın kendini korumak zorunda bırakılıyor?
Toplum kadından güçlü olmasını bekliyor ama yorulmasına izin vermiyor. Susmasını istiyor ama dayanmasını kutsuyor. Oysa hiçbir kadın şiddete dayanmak zorunda değil. Hiçbir kadın, sevgisizlikle, korkuyla, tehdit altında yaşamayı hak etmiyor.
Kadınların en çok ihtiyacı olan şey; “kanıtlamak” değil, inanılmak.
“Abartmıyorsun”, “yalnız değilsin”, “haklısın” cümlelerini duymak.
Bu yazı bir isyan değil sadece; bir hatırlatma.
Kadınlar güçlü olabilir ama güçlü olmak zorunda değiller.
Sessiz kalabilirler ama susmak zorunda değiller.
Ve artık şunu kabul etmeliyiz:
Kadına yönelik şiddet, kadının değil toplumun ayıbıdır.
Görmezden gelindikçe büyür, konuşuldukça azalır.
Kadınlar yalnız değil.
Ve hiçbir kadın, yaşadığı şiddeti hak etmez.