Geçen gün karşıma bir cümle çıktı, durdum.
Hani bazen bir şey okursun ve “işte bu” dersin ya…
Tam olarak öyleydi.
“Kadınlar evlilikten değil, bir başka yetişkini sırtlamaktan korkuyor.”
Şimdi gel, karşılıklı oturuyormuşuz gibi konuşalım.
Bir çay koyduk varsayalım.
Soruyorum sana:
Gerçekten kadınlar evlilikten mi kaçıyor, yoksa yalnız kaldığında bile daha az yorulduğu bir hayattan mı vazgeçmek istemiyor?
Bugünün kadını çalışıyor.
Düşünüyor.
Planlıyor.
Ayakta kalıyor.
Çoğu zaman kimseye yaslanmadan.
Hayatını tek başına yönetmeyi öğrenmiş bir kadının korkusu evlilik değildir.
Onun korkusu şudur:
“Ben zaten her şeyi taşıyorum, bir de taşıdığım kişi mi olacak?”
Bak, mesele aşk değil.
Mesele erkeklik-kadınlık savaşı hiç değil.
Mesele ortaklık.
Bir erkek liderlik edemiyorsa…
Buradaki liderlik bağırmak değil.
Kontrol etmek hiç değil.
Liderlik; sorumluluk alabilmek, duygusal olarak orada olabilmek, koruyup kollayabilmek.
Eğer bunlar yoksa, o ilişki bir birliktelik olmuyor.
Bir yük oluyor.
Ve kadın bunu çok net hissediyor.
İçgüdüsel olarak.
Şimdi sana başka bir soru sorayım:
Bir kadın neden “yalnız ama huzurlu” olmayı, “evli ama tükenmiş” olmaya tercih ediyor sence?
Çünkü artık kadınlar şunu biliyor:
Aşk, insanı büyütmeli.
Hayat paylaşınca hafiflemeli.
Birliktelik, omuzlara ağırlık değil, destek vermeli.
Eskiden kadınlara “sabret” denirdi.
Şimdi kadınlar soruyor:
“Neye ve kime?”
Ve bu soru çok devrimci bir soru.
Kimse kusursuz değil.
Ama bir yetişkin, başka bir yetişkinin hayatına girdiğinde şunu yapabilmeli:
Hayatı kolaylaştırmak.
Eğer bir kadın “ben zaten tek başıma daha iyiyim” diyorsa, bu kibir değil.
Bu farkındalık.
Belki de artık mesele şu:
Kadınlar evlenmek istemiyor değil…
Yüklenmek istemiyor.
Ve belki de bu çağın en dürüst cümlesi tam olarak bu.
Son bir şey söyleyeyim:
Gerçek ortaklık, iki kişinin de nefes alabildiği yerdir.
Birinin diğerini sırtladığı yerde değil.