Bazen kendimizi yalnız hissederiz.
Kalabalıkların içinde bile…
Özellikle biz kadınlar, içimizde tarif edemediğimiz bir yalnızlık ve hüzün duygusunu zaman zaman hissederiz. Her şey yolundaymış gibi görünürken bile, içten içe bir eksiklik hissi belirir. Peki bu duygu neden gelir, neden gider?
Bu his çoğu zaman yalnız olmaktan değil, anlaşılamamaktan doğar. Kadın, duygularını taşımayı erken öğrenir. Güçlü durmayı, idare etmeyi, susmayı… Zamanla hissettiklerini paylaşmak yerine içinde biriktirmeye başlar. İşte o biriken duygular, ara ara kendini yalnızlık olarak hatırlatır.
Bazen de bu hüzün, kendimizden uzaklaştığımızın işaretidir.
Kendi ihtiyaçlarımızı ertelediğimizde, sınırlarımızı ihmal ettiğimizde, “önce herkes” dediğimizde iç dünyamız sessizce kırılır. Bu kırgınlık, kalbe çöken bir yalnızlık gibi hissedilir.
Psikoloji der ki; bastırılan her duygu bir yolunu bulur.
Ruh ise daha sade bir şey fısıldar: “Beni fark et.”
Kadınların yaşadığı bu duygu durumu bir zayıflık değildir. Aksine, içsel hassasiyetin ve derinliğin bir yansımasıdır. Çünkü kadın, sadece yaşadıklarını değil, çevresindekilerin yükünü de hisseder.
Peki bu his geldiğinde ne yapabiliriz?
Öncelikle, bu duyguyu bastırmak yerine kabul etmek gerekir.
“Böyle hissetmemeliyim” demek yerine, “Şu an böyle hissediyorum” diyebilmek iyileştiricidir.
Kendinize küçük temas alanları açın:
Günde birkaç dakikalık sessizlik…
Bir deftere dökülen birkaç cümle…
Kalbinizi gerçekten dinleyen biriyle yapılan samimi bir sohbet…
Bedeninizi ihmal etmeyin.
Yavaş bir yürüyüş, bilinçli bir nefes, omuzları gevşetmek… Beden rahatladıkça ruh da alan bulur.
Ve belki de en önemlisi:
Bu duygunun size bir şey anlatmaya çalıştığını unutmayın. Yalnızlık bazen eksiklik değil, kendinize dönmeniz için bir davettir.
Bazen bu daveti kabul etmek, içsel dengeyi yeniden kurmanın ilk adımıdır.