Modern zamanın hızı, bizi en çok da kendimize teğet geçmeye zorluyor. Marcel Proust’un o devasa külliyatında hatırlattığı gibi hayat bazen bir çay kokusunda, bazen de eski bir fotoğrafın sararmış kenarında saklıdır. Ancak bizler, bugünün gürültüsünde o "kayıp zamanın" peşine düşmek yerine, anın sahteliğine sığınmayı seçiyoruz.
Birey ve toplum arasındaki ilişki, artık ince bir sahne oyunundan ibaret. Statüler, görünme arzusu ve sınıfsal kaygılar arasında kendi kimliğimizi birer maske gibi taşıyoruz. Kalabalıklar içinde artan bu yalnızlık, aslında insanın kendine duyduğu o derin yabancılaşmanın bir sonucu. Toplumun bizden beklediği "ideal benlik" ile aynadaki gerçek arasındaki uçurum, bizi en çok da kendimize söylediğimiz yalanlarla hayatta tutuyor.
Oysa zaman, saatlerin mekanik ilerleyişinden ibaret düz bir çizgi değildir. Geçmiş, bir melodinin kıyısında veya bir kokunun hafızasında pusu kurmuş beklemektedir. Proust’un bize mirası da tam olarak budur: İnsan, zamanın içinde yaşarken aslında kendi hatıralarının dehlizlerinde dolaşır.
Bugünün insanı için asıl trajedi; anı biriktirmek yerine, anı tüketmesidir. Kurduğumuz o yapay anlatıların içinde yaşarken, bir anı gelip o ince ağı yırtıverir. İşte o an, insan kendine hem en yakın hem de en uzak olduğu o çıplak gerçekle yüzleşir: Zaman akar, roller değişir; ama ruhun derinlerindeki o kırılgan izler asla silinmez.