Bugün ülkemiz gelen acı haber ile yıkıldı. Bir öğrencinin öğretmenine kıydığı gerçeği, sadece bir adli vaka değil; toplum olarak hepimize sorulan ağır bir sorudur. Çünkü eğitim yalnızca okul sıralarında verilmez. Asıl eğitim evde başlar. Bir çocuğun vicdanı, merhameti, sabrı ve öfkesini yönetebilme becerisi önce aile ortamında şekillenir.

Çocuk; anne babasının konuşma üslubundan saygıyı, evdeki tartışmalardan tahammülü, paylaşımdan adaleti öğrenir. Eğer evde sevgi dili zayıfsa, sınırlar belirsizse ve sorumluluk bilinci kazandırılmamışsa, okul tek başına bu eksikliği tamamlayamaz. Bu nedenle vatana ve millete hayırlı evlatlar yetiştirmek sadece öğretmenlerimizin değil, her yetişkin bireyin asli görevidir. Merhametli bir nesil yetiştirmek; akademik başarıdan önce karakter inşa etmeyi gerektirir.

Toplumsal şiddetin panzehiri, güçlü bir aile terbiyesi ve değerler eğitimidir. Çocuğa küçük yaşta empatiyi, başkasının hakkına saygıyı, sabrı ve öfke kontrolünü öğretmek; geleceğe atılan en büyük güvenlik yatırımıdır. Çünkü merhamet öğrenilir. Saygı öğretilir. Vicdan beslenir.

Öğretmenlerimiz ise bu sürecin en kıymetli emanetçileridir. Onlar sadece ders anlatmaz; karaktere dokunur, hayallere yön verir, karanlıkta bir çocuğa ışık olur. Bir öğretmenin emeği, yıllar sonra bir insanın duruşunda, sözünde ve vicdanında hayat bulur. Bu nedenle öğretmenlerimize sahip çıkmak, aslında geleceğimize sahip çıkmaktır.

Bugün daha çok düşünmeli, daha çok sorumluluk almalıyız. Merhametli nesiller yetiştirmek bir tercih değil, bir zorunluluktur. Çünkü güçlü toplumlar; sadece bilgili bireylerle değil, önce vicdanlı bireylerle ayakta kalır.